Dan Nikšićkog pozorišta – 16. februar će biti obilježen izvođenjem predstave „Ekvinocijo“, u produkciji Crnogorskog narodnog pozorišta. U ovoj drami Iva Vojnovića, koju je na scenu postavio reditelj Ivica Kunčević, uloge tumači devetnaest glumaca: Varja Đukić, Mirko Vlahović, Momčilo Otašević, Goran Vujović, Branimir Popović, Dani­lo Čelebić, Julija Milačić, Gorana Marković, Žak­lina Oštir, Olivera Vuković, Jelena Minić, Radmila Čolić, Milica Šćepanović, Dragan Račić, Gojko Burzanović, Slobodan Marunović, Marko ­Todor­ović, Aleksandar Gavranić i Vukan Pejović. Scenografkinja predstave je Ivanka Vana Prelević, kostimografkinja Danica Dedijer, muzi­ku potpisuje Vjera Nikolić, a za scenski govor za­duženje Matija Sršen. Asistentkinja režije je Jelena Minić, a izvršne producentkinje su Nela Otašević i Janja Ražnatović. Ulaznice po cijeni od četiri (4) eura su u prodaji na biletarnici Nikšićkog pozorišta, od 10 do 20 sati.

Drama „Ekvinocijo“ premijerno je izvedena na Velikoj sceni CNP-a, 17. maja prošle godine. Inscenacijom ovog djela CNP-e je obilježilo važan jubilej – stotu premijeru od 1997. godine, kada je obnovljeno pozorišno zdanje.

Ivica Kunčević u rediteljskoj bilješci navodi da ovaj komad sa sobom nosi priču ostavljene žene – majke iz Ekvino­cija, pa se zbog toga teško moglo zaobići melodramatično. A i zašto bi – pita se reditelj Kunčević?

„Ono što je iz našeg pogleda, možda, sapunica, ali za te primorske žene, zavijene u crno, krvava je zbilja. Vojnović ih, kao svaki ozbiljan autor, osjeća iz njihove istine. Ispisivati poražene i ponižene, bez saučesnog razumijevanja, bilo bi nehumano, pa i neumjetnički.No, ovo je tek jedna strana medalje. Vo­jnović vidi sve to, sav taj svoj dragi, izgubljeni svijet i drugačije:

ekvinocijo1

"Ekvinocijo" - detalj sa premijere u CNP-u

 

Amerikan – povratnik će se ubavog ribarsk­og ambijenta groziti kao mrtve zemlje i prokletoga neba: Gdje sam došao, gdje sam došao! Za njega je sve to tako, staro, gnjilo. Zaštitio se bešćutnošću, ni traga sentimentu. Kroz njegov odnos probija i autorova distanciranost prema zavičaju. Nesumnjivo i konte vidi dijelom tako taj dragi, stari kraj. To je mjesto koje guši, ambijent gdje se jedva može živjeti.

A onda neočekivano grubi, cinični udari...

Taj patetični Vojnović zna biti neočekivano kritičan prema svijetu koji voli. Zanesenost i zasanjanost njegovih uznositih lica, uglavnom je očajnički bi­jeg od stvarnosti – jer ona je, naravno, drugačija nego što je oni hoće vidjeti. Komentari onih re­alnijih oštri su do sarkazma. Uspostavlja se tako dramatična ravnoteža melodramatskog i grubog, sentimenta i ciničnog, patetike i poruge... da, u mnogome nijesmo daleko od čehovljevske poetike.

U kritici i pozorišnoj praksi prečesto je površ­no iščitavanje Vojnovića kao sentimentalnog pa­satiste previdjelo ovu dvojnost. A upravo ga ona, uz njegovu neospornu teatarsku vještinu i talenat, čini posebnim i vrsnim dramatičarem; upravo ona otvara mogućnost uzbudljive, i danas relevantne pozorišne interpretacije djela tog našijenca koji, ukotvljen u zavičajno, nesumnjivo daleko nadilazi lokalno“, cijeni reditelj Kunčević.

 

                                                                                                                                                                                              Izdavačka djelatnost Nikšićkog pozorišta

Go to top