Nikšićko pozorište sa dramom Otac iz najnovije produkcije (premijera 3. oktobar 2025) 1. 2. i 3. marta gosuje u Beogradu, Pančevu i Novom Sadu. Prvo izvođenje je u nedjelju na SceniRaša Plaović, beogradskog Narodnog pozorišta, a naredne večeri (ponedjeljak 2. mart), Otac igra u pančevačkom Centru za kulturu. Novosadska publika predstavu će odgledati u utorak 3. marta na Sceni Pera Dobrinović, Srpskog narodnog pozorišta.
Predstava Otac rađena je po istoimenoj drami Florijana Zelera, u režiji poznate makedonske rediteljke Nataše Poplavske, koja je odradila kostimografiju i izbor muzike. Scenografiju je uradila Vesna Sušić. Prevod teksta potpisuje Ivana Dimić, a dizajn, fotografije i video animacija su djela Emila Petrova. Uloge tumače Vladan Gajović, Anja Drljević, Jovan Krivokapić, Maja Stojanović, Nikola Vasiljević i Andrea Drašković.
U kritici za ovo scensko djelo, Iva Čukić Šoškić iz peripetije.me, ističe da je da je ovaj Zelerov tekst u suštini jednostavna porodična priča o Andreu (Vladan Gajović), starcu koji boluje od demencije i njegovoj ćerki Ani (Anja Drljević), rastrzanoj između bezuspješnih pokušaja da mu pomogne i sve većeg beznađa u koje ponire.
Međutim, ono što tekst čini scenski intrigantnim je način na koji je priča scenski ispričana. Struktura drame je u osnovi fragmentarna: neke situacije se ponavljaju, dolazi do zamjene scena, mjesta, vremena i identiteta likova, i ta „zbrka“ upravo oslikava Andreov unutrašnji svijet, njegovu konfuziju izazvanu demencijom.
Radnja se prikazuje iz perspektive glavnog lika, za kojeg je stvarnost enigmatična i puna neprijatnih iznenađenja. Kroz tu prizmu posmatramo koliko su naši identiteti ranjivi, tanušni i zavisni od krhke memorije koja čuva slike koje imamo o sebi i drugima, i tuđih projekcija našega Ja. Šta ostaje od toga Ja kada sjećanja na kojima se temelje naš kontinuitet i svijest o identitetu postanu izgrebana, izbrisana, iščupana? Šta ostaje od Ja na olupinama sjećanja? Zar se tada naš život ne svodi na beketovski intoniran besmisao postojanja, skupinu repetitivnih i banalnih radnji, koje glavni lik izvršava poslušno: obući se i svući se, nahraniti, leći, ustati, i tako opet iznova.
Upravo je takva i scenografija – publika često ne može da bude sigurna da li ona evokira „pravu“ scensku realnost ili je to neka stvarnost koja postoji samo u glavi glavnog junaka. Pomjeraju se paravani – zidovi, mijenjaju se uređenja dnevne sobe, osvjetljenje, mobilijar. Evidentno je da glavni lik misli da je u jednom, a u stvari je u drugom prostoru. Stan u kojem je živio i stan u kojem trenutno živi prepliću se scenografski (scenografija Vesna Sušić, dizajn Emil Petrov), kako bi se dočarala konfuzija i stanje uma koji se polako gasi. Svjetlosni efekti, koji čas izoštravaju, a čas zamućuju tu realnost, takođe se poigravaju sa percepcijom gledaoca, dok nas muzika (Abel Korzeniovski) uznemirava svojom disonantnošću.
Rediteljka predstave Nataša Poplavska stavila je u prvi plan upravo tu igru sa gledalačevom percepcijom. Ulogeni smo u želji da saznamo istinu, ovladamo stvarnošću i činjenicama koja, međutim, ne može biti ispunjena – sve se svodi samo na utiske i nesigurne projekcije stvarnosti.
Ono što je na kraju jedino izvjesno jeste samoća. Niko od ostalih likova neće do kraja razumjeti šta se dešava u umu i u srcu glavnog junaka. Niko neće razumjeti ni kakvu to unutrašnju bitku vodi njegova ćerka. Protagonisti su osuđeni na samoću i izolaciju u sopstvenim tugama, dok su ostali izmiješteni u neko polje izvan glavnog poprišta. Nemoguće je dotaći drugog – to poručuje ova predstava koja nas na kraju najintimnije dotiče i suočava sa enigmom života i smrti, sa saznanjem da su prolaznost i samoća možda jedino izvjesno obećanje.