Predstava Jelena Anžujska, koproducentski projekat Knjaževsko-srpskog teatra iz Kragujevca, Festivala Ćirilicom i Narodne biblioteke iz Budve, te Kulture sada iz Beograda, na repertoaru Nikšićkog pozorišta je 1. septembra, sa početkom u 20 sati. Cijena ulaznice je sedam (7) eura; online prodaja na web stranici niksickopozoriste.me, a biletarnica je otvorena od sjutra – 20. avgusta do datuma izvođenja predstave, radnim danima u terminu od 9 do 20 sati.
Ovo djelo rađeno je po istoimenoj drami Jelene Kajgo, u režiji Tatjane Mandić Rigonat, koja potpisuje i dramaturgiju, izbor muzike i koncept scenskog prostora. Scenografiju je uradila Vesna Popović, a kostimografija je djelo Stefana Savkovića. Uloge tumače: Marija Bergam (Jelena Anžujska), Nikola Milojević (Kralj Uroš/Muž), Aleksandar Milojević Lija (Radan/Povjerenik), Anđela Kribl (Brnča/Ćerka), Bogdan Milojević (Kralj Dragutin/Sin), Avram Cvetković (Kralj Milutin/Sin), Miloš Pantelić (Stefan Dečanski/Unuk).
Ova istorijska drama osvjetljava život i lik jedne od najznačajnijih ličnosti srpskog srednjeg vijeka, kraljice Jelene Anžujske, žene kralja Uroša I i majke kraljeva Dragutina i Milutina, dugogodišnje vladarke Zetske oblasti, koja je prema nekim ocjenama uticala u značajnoj mjeri na politiku teritorija današnje Crne Gore i današnje Srbije, ali je istovremeno kao visoko obrazovana ličnost doprinosila razvoju pismenosti i graditeljstva, pomažući izgradnju brojnih crkava i manastira i otvarajući škole za mlade žene pri svojim dvorovima. Predstava je imala premijeru u Budvi početkom septembra 2024. godine i nešto kasnije u Kragujevcu i Beogradu. Za grad Budvu, lik Jelene Anžujske je posebno važan jer postoje neke pretpostavke da je upravo ona, Budvi na poklon poslala Budvansku Gospu (Madona in Punta), zaštitnicu grada Budve koja se danas čuva u crkvi Svetog Jovana Krstitelja.
Rediteljka Tatjana Mandić Rigonat u producentskoj knjižici ističe da je Jelena Anžujska fascinantna istorijska ličnost koja širinom svojih pogleda na život i svojim djelima prevazilazi okvire srednjeg vijeka, ali je njen život prekrila tišina vjekova. Ovo djelo je za rediteljku bilo posebno inspirativno zbog odnosa prema istorijskim činjenicama i istorijskim prazninama koje pokreću stvaralačku maštu.
Drama je mozaičke strukture, s akcentom na porodičnim krvavim odnosima zbog otimanja o vlast – krunu. Moglo bi se reći da je to drama o Jeleni, ženi, majci, vladarki i svima oko nje, mužu, sinovima, unuku, kroz istorijske datosti. Očevi i sinovi, braća, ispisuju jednu šekspirijansku hroniku. U drami postoji i lik Jelenine kćerke Brnče, i taj lik za mene je bio impuls za građenje strukture predstave, jer je u potpunosti sazdan na fantaziji. Tako da sam predstavu oblikovala kao scenski životopis ili žitije Jelene Anžujske po njenoj kćerki Brnči, s akcentom na prosvetiteljskom radu Jelene Anžujske i poetskoj istini o njenom životu. Tu liniju potenciram i uvođenjem latinskih i grčkih citata, jer je Jelena bila poliglota i vanredno obrazovana žena koja je govorila pet jezika. Inspirisana njenim veličanstvenim životom, napisala sam pesmu o njoj, i delovi te pesme postali su sastavni deo predstave, ugrađeni su u njenu dramaturgiju kao i delovi Tropara Svetoj Jeleni Anžujskoj. Srednjovekovna umetnost, freske, njihova ornamentika i boje, bili su inspiracija za estetski oblik predstave kao obreda sazdanog od fantazije, lepote, krvi i istorije, zapisala je rediteljka Mandić Rigonat.