Međunarodni festival glumca – Nikšić 2026 počinje sjutra i trajaće do 10. novembra, pod sloganom Igrajmo srcem. Po odabiru selektora, Miloša Latinovića, u konkurenciji za nagrade takmičiće se glumci pet predstava iz Crne Gore i zemalja regiona, dok će šesta biti izvedena u čast nagrađenih. Festivalski repertoar realizuje se sa početkom u 20 sati.
Predstavom Strah i nada, Makedonskog narodnog teatraiz Skoplja, počinje takmičarski program Festivala. Po tekstu Franc Ksavera Kreca, adaptaciji i režiji Tatjane Mandić Rigonat, predstava je imala premijerno izvođenje 22. aprila ove godine u Skoplju. U predstavi igraju: Saško Kocev, Saška Dimitrovska, Aleksandar Mikić, Darja Rizova, Natalija Teodosijeva, Nikola Ristanovski, Toni Mihajlovski, Tanja Kočovska, Lola Kukla, Damjan Cvetanovski, Nela Pavlovska.
Drama Strah i nada daleko je od forme dobro skrojene drame. Ona je poziv, kako je rediteljka Tatjana Mandić Rigonat naglasila u autorskom slovu, da se promisli trenutak u kojem živimo, a to je za razliku od 1984. godine, vrijeme 21. vijeka.
Nije mi poznato da je negdje izvedena u kontinuitetu sa svih 19 scena. Dramu sam prvi put pročitala prije gotovo dvije decenije, kada ju je prevela čuvena glumica Renata Ulmanski –tačnije dio od tih 19 scena. U trotomnoj „Antologiji savremene njemačke drame“, djelo je objavljeno u cjelini. Adaptacija koju sam napravila uključuje 15 slika, od kojih su neke prekomponovane, skraćene, postavljene u izmijenjen kontekst, sa promijenjenim polom likova i njihovim profesijama, dok su neke scene dramaturški netaknute. Adaptacija predstavlja lični dijalog sa autorom, kao i songovi koje sam pisala inspirisana H. Muhikom, N. Čomskim, H. Milerom i životom u 21. vijeku. Predstava je smještena u 21. vijek, a ne u 1984. godinu u Njemačkoj. Tačnije, ona se događa danas – a to „danas“ je Orvelova „1984“, koju je Krec svojim hiperealizmom precizno naslutio i dramski oživio. Ovo je vrijeme ratova, genocida, ponižavanja humanističkih ideja – vrijeme živog blata civilizacije koja se vraća u varvarstvo, u najsofisticiranijoj epohi tehnofeudalizma. U dnevniku koji je vodio dok je stvarao dramu zapisao je da sve likove vidi kako stoje na ivici i spremaju se da polete. Kuda? U nebo ili u bezdan?, istakla je Mandić Rigonat, dodajući da su likovi uhvaćeni u kulminacijama, u tačkama pucanja, u trenucima kada ne mogu da se izbore sa teretom života: gubitkom posla, egzistencijalnom nesigurnošću i prinudom, usamljenošću. Te situacije su žanrovski raznovrsne – i humoristične i tragične.