Predstava Bele noćiFjodora Mihajloviča Dostojevskog, u režiji i dramatizaciji Ane Đorđević, biće izvedena u ponedjeljak 25. maja na Večernjoj sceni sa početkom u 20 sati. Cijena ulaznice je sedam (7) eura. Ovo djelo iz najnovije produkcije Nikšićkog pozorišta, gostovaće i na sceni Kulturnog centra u Trebinju, u petak 29. maja sa početkom u 20 sati. Pored rediteljke, u autorskom timu predstave su Vesna Sušić, koja potpisuje scenografiju i dizajn plakata, kostimografiju je radila Jelena Stokuća, dok je za scenski govor zadužena prof. dr Dijana Marojević. Uloge su povjerene: Stevanu Vukoviću, Marti Šćekić, Milici Kekić, Vuku Vučiniću i Mini Mićović. Izvršna producentkinja je Milica Burić.
Bele noći imale su svoje premijerno izvođenje na matičnoj sceni u utorak 28. aprila, kada je stručna i laička javnost imala susret sa uzvišenim a jednostavnim mislima Dostojevskog, u čijem je korijenu nesebična, hristolika ljubav, zaboravljena u savremenom svijetu trke i lažnog prestiža.
Jelena S. Perić, pozorišna kritičarka Radio Beograda 2, zapisala je u svojoj kritici Voleti bezuslovno jeste božanski dar, da su junaci, obasjani svjetlošću, nalik polarnoj, sve vrijeme na granici sna i jave.
Dramaturški promišljeno, uvođenjem retrospektivnog pripovedanja, saznajemo o događajima koji su prethodili Nastjenkinom i Zanesenjakovom poznanstvu, a čak i kada nije akter događaja njegov je lik, poput nemog posmatrača i sveznajućeg pripovedača uvek diskretno prisutan na sceni.Zanimljivo scensko rešenje Vesne Sušić u vidu spiralnih stepenica vrlo tačno prati i osećanja samih junaka, te kako emocije rastu, tako se i njihovo kretanje penje ka samom vrhu i obartno, dovodeći ih u pojedinim trenucima i do samog početka stubišta koje u ovom kontekstu imaju višeslojna simbolična značenja poput metafore hijerarhije ili gubitka položaja , u konkretnom slučaju ljubavi.Upotpunjeni kostimima Jelene Stokuće i odabirom muzike rediteljke Ane Đorđević sačinjeno je realistično čitanje dela jednog od najvećih mislilaca svetske književnosti, Fjodora Mihailoviča Dostojevskog.
U novinarskoj kritici Bele noći otkrivaju najdublje tajne o smislu postojanja čovjeka, Slavojka Marojević ističe da se Đorđević ne samo kao dramaturškinja, već i kao rediteljka, ne udaljava od vremena i motiva ruskog klasika.
Njen rediteljski rukopis vidljiv je u svakoj sceni, posebno u činovima, koji fragmentarno grade priču sa krajem o „čitavom minitu blaženstva“ koji nije mali, „makar i za cio život“. Rediteljka, hirurški precizno, nagovještava tok radnje, ostavljajući gledaoca „prikovanog“ za scenu, za svaki pokret, a nadasve interpretirani dijalog i monolog. Dopisani i domaštani likovi (Motja, Fjokla) u iznijansiranoj režiji daju poseban umjetnički „šmek“ cijeloj drami. Tu je i scenski nevidljiv, a upečatljivo prisutan lik Nastjenkine bake, koja mrsi konce srcu i emocijama, ocijenila je Marojević, dok Sergej Pavlović u kritici Korektno sa Dostojevskim, naznačava da ovo djelo, koje je nastalo na prelasku ruske književnosti iz romantizma u realizam, dekonstruiše romantičarski ideal umjetnika-sanjara;
Umjesto da bude prikazan kao pozitivna figura koja otjelotvoruje najviše intelektualne ideale čovječanstva, glavni junak se ovdje kritički prikazuje kao neuspješna osoba koja se povlači u svijet mašte jer je nesposoban da živi u realnosti. Mada se u predstavi u nekim momentima potencira ova vrsta konflikta unutar glavnog junaka, ona se ipak dominantno fokusira na ljubavni zaplet u koji se samo ponekad, kao prstohvat soli, dodaju socijalni i filozofski komentari. Na taj način se obogaćuje radnja koja je u opasnosti da sklizne u običnu melodramu, što se na kraju ipak ne događa zahvaljujući i iskrenoj, prirodnoj i umjerenoj glumačkoj igri.
M.R