Nakon saopštenja Odluke Žirija ko su lauerati ovogodišnjeg izdanja „Međunarodnog festivala glumca“, u čast nagrađenih biće izvedena predstava „Centrala za humor“, beogradskog „Narodnog pozorišta“. Djelo je rađeno po tekstu Đorđa Kosića, u režiji Olje Đorđević i dramaturgiji Jefimije Sekulović. Za kostimografiju zadužena je Marija Marković Milojev, a scenografiju potpisuje Ljubica Petrović. Koreografiju je radila Andreja Kulešević, kompozitorka je Irena Popović Dragović. Scenski govor je djelo Ljiljane Mrkić Popović. Asistent kostimografkinje je Milena Kostić Jojić, dok je asistentkinja scenografkinje Jasna Saramandić.
Uloge su povjerene: Radovanu Vujoviću (Aleksandar Cvetković Aca), Milošu Đorđeviću (Jovan Tanić), Jovanu Jovanoviću (Nikola Popović), Vanji Milačić (Žanka Stokić), Pavlu Jeriniću (Mirko Milisavljević), Suzani Lukić (Ljubinka Bobić Boba).
Za vrijeme ratnih sukoba, postojali su brojni tereti kao i pitanja. Biti glumac i pronalaziti utjehu od rata baš na sceni kroz humor i komediju, čin je kom su se okrenuli poznati glumci Jovan Tanić, Aleksandar Aca Cvetković, kada se pridružuju komičnom pozorištu Centrala za humor. Ipak, sve vrijeme, disao je teret pitanja: Kako biti na pozornici, dok je zemlja u kojoj živiš u strašnoj krizi i vrtlozima rata? Isto pitanje su sebi postavljali njihove kolege i prijatelji: Žanka Stokić, Ljubinka Bobić, Mirko Milisavljević i Nikola Popović.
Olja Đorđević u svom rediteljskom iskazu govori o zanimljivom vremenu pred kraj Drugog svjetskog rata, kada se grabilo, potkazivalo, mijenjalo tokom noći, zarad profita, a gaženja moralnih principa. U svemu tome, umjetnost je izgleda istorijski morala da trpi svođenje davno napravljenih računa, na sceni rata, u kom se sve i ništa ne prašta.
U jednom takvom „zanimljivom“ vremenu, pred kraj Drugog svetskog rata, u društvu koje se nepovratno menjalo u nešto novo, svako je tražio svoje mesto i grabio (često i bukvalno) mogućnost da u novonastaloj situaciji profitira. Tada, kao i sada, dojučerašnji principi, pripadnost političkoj oranizaciji ili određenoj društvenoj grupi – sve se menjalo preko noći.
Jer, ako istoriju pišu pobednici, valja biti na strani pobednika. Svako odstupanje od elementarnog morala, pravda se večitom pragmatičnošću – tako to ide. U tim previranjima, neminovno, sve ono lično, davno zakopano, nikad oprošteno, frustrirajuće, jadno i sitno – sve izbija na površinu. Svode se davno napravljeni računi. Ljudi postaju potkazivači svojih bližnjih, brat udara na brata, kum na kuma, a u pozorištu – glumac glumcu postaje vuk. Nadmoćno se procenjuje svačija ispravnost, stavlja se u prvi plan sopstvena neosporna pravičnost. U žaru građenja novog, nemilosrdno se obračunava sa starim. Ko ne sluša ratnu pesmu (ili ko, kao Cvetković i Tanić, peva dok drugi ratuju), moraće da sluša oluju. Prošlo je mnogo godina otkako su Aca, Jovan i ostali bili u ovoj zgradi i hodali istim ovim hodnicima kojima mi idemo, dok pokušavamo da sklopimo sve kockice u potrazi za njihovom pričom, zapisala je Đorđević.
„Centrala za humor“, Đorđa Kosića satkana je kroz sjećanja, a struktura tih sjećanja, ocjenjuje dramatruškinja Jefimija Sekulović, sa sobom nosi ambivalentnu hronološku dimenziju, koja diktira dinamiku između dramskog i komičnog u komadu, postavljajući nam pitanje: Šta je trebalo učiniti u tom trenutku?
Autor nas navodi taktilno da osetimo punokrvnost likova koji su zaista postojali i morali da u strahu biraju pozornicu ili mrak – pun stomak ili rat. On, naravno, nikako ne odstupa od istine i kontroverznog pitanja umetničke etike, ali i ne zaboravlja da su mnogi glumci zabavljali publiku u „Centrali“ ili „Narodnom pozorištu“ tokom rata, a 27. novembra 1944. godine, Tanić i Cvetković bili su streljani. Bez suđenja – zbog „Centrale za humor“ i pod navodnom optužbom za saradnju sa okupatorom, zapisala je Sekulović.