U drami „Gospođa Olga“ Milutin Bojić ispisuje sliku jedne porodice čiji je život odavno zasnovan na kompromisima, zavisnosti i prećutanim istinama. Porodica advokata Novakovića godinama živi od novca Olge Ristićke, njegove ljubavnice, uspostavljajući tako neobičan poredak u kojem su privatni interesi, materijalna sigurnost i porodični odnosi neraskidivo povezani. Iza privida građanskog života krije se zajednica ljudi koji ne uspevaju da pronađu izlaz iz sopstvenih protivrečnosti.
U režiji Juga Đorđevića i dramaturškoj obradi Đorđa Kosića, u koprodukciji Narodnog pozorišta u Beogradu i Narodnog pozorišta Republike Srpske, „Gospođa Olga“ postaje predstava o nemogućnosti izlaska iz začaranog kruga. Početna slika šikare uspostavlja prostor izdvojenosti i zapuštenosti, u kojem se odvija porodična drama ljudi zarobljenih u sopstvenim navikama, željama i međusobnim zavisnostima. Likovi kao da pokušavaju da pronađu drugačiji put, ali svaki njihov pokušaj ponovo ih vodi u već poznate obrasce ponašanja.
Scenografija Dragane Purković Macan oslanja se na ogoljen prostor, snopove suvog rastinja koji podsećaju na šikaru i jednostavan sto koji postaje jedno od retkih uporišta u tom prostoru. Taj prostor, bez mnogo detalja, dobro prati svet porodice Novaković, čiji su odnosi zapleteni i bez pravog izlaza. Kostimi Velimirke Damjanović savremeni su i svedeni, bez nastojanja da se rekonstruiše epoha u kojoj je Bojić napisao dramu. Time se i ova porodična priča približava našem vremenu, kao da se obrasci ponašanja o kojima govori nisu mnogo promenili. Muzika (Nevena Glušica) dodatno doprinosi atmosferi predstave, stvarajući osećaj zagušenosti i nelagode koji prati porodične odnose i pojačava utisak njihove zatvorenosti.
Upravo u tom ponavljanju leži jedna od ključnih ideja predstave. Nema istinskog pomeranja jer nema ni spremnosti da se napuste matrice koje određuju živote ovih ljudi. Njihove želje, strahovi, međusobne zavisnosti i pokušaji da sačuvaju sopstvene pozicije neprestano proizvode iste sukobe. Porodična zajednica tako postaje prostor u kojem se nesreća reprodukuje, ljudi ostaju zajedno, ali ne uspevaju da izgrade bliskost. Pokušavaju da promene okolnosti, ali ne menjaju sebe.
Bojićeva drama, nastala početkom XX veka, otvara i pitanje novca kao temelja porodične moći. Olga Ristićka nije samo žena koja finansijski održava Novakoviće već i figura oko koje se uspostavlja čitav sistem zavisnosti. Materijalna sigurnost, međutim, ne donosi sreću niti oslobađanje. Ona postaje deo mehanizma koji održava postojeće odnose i onemogućava njihov preobražaj. U tom smislu, predstava govori i o jednoj široj ljudskoj slabosti, o potrebi da se sačuva poznato, čak i onda kada je ono izvor nezadovoljstva i nesreće.
U središtu scenskog zbivanja nalazi se izvrsni Aleksandar Vučković u ulozi Gidre, Novakovićevog sina. Njegova kreacija izdvaja se energijom i ubedljivim prikazom čoveka zarobljenog u porodičnim odnosima.
Nela Mihailović kao Olga ostvaruje izuzetnu glumačku kreaciju, gradeći lik žene čija se moć i ranjivost prepliću. Vučkovićevo kretanje ne ostaje ograničeno na prostor igre, on ulazi među gledaoce, dok je publika u pojedinim delovima predstave osvetljena i tako izložena pogledu. Granica između scene i gledališta postaje propustljiva, a porodična drama izlazi iz svog zatvorenog prostora i zadobija širi okvir. Ljubiša Savanović, Slađana Zrnić, Iva Milanović i Smiljana Marinković dopunjuju sliku ove zajednice u kojoj je svako na svoj način i učesnik i žrtva istog poretka.
„Gospođa Olga“ je predstava koja ne nudi obećanje promene, ostaje u znaku ponavljanja, jer upravo u njemu prepoznaje osnovni uzrok nesreće svojih junaka. Ljudi ne postaju nesrećni samo zbog okolnosti u kojima žive već i zato što iznova biraju iste načine postojanja. A dok god se vrte u istim životnim matricama, ni drugačiji život nije moguć.